Πρόσφατα

1 Comment  

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #03 με θέμα «Χαμόγελο»

Ο τρίτος Ελεύθερος Διαγωνισμός Φωτογραφίας #03 του περιοδικού Palinodiae με θέμα «Xαμόγελο» έφτασε στο τέλος του. Ευχαριστούμε όλους όσους συμμετείχαν και με το τρόπο τους στήριξαν αυτή τη καλλιτεχνική διαδικασία....
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ Show author Palinodiae

Συνέντευξη Deus Ex Machina

Οι Deus Ex Machina μιλάνε στο περιοδικό Palinodiae για το άλμπουμ Sound Of Liberation, για την άνοδο του ακροδεξιού πολιτικού στοιχείου, το φασιστικό παρακράτος, την περιοχή των Εξαρχείων, την εγχώρια punk σκηνή, κ.ά. Ο Κωστής Ατσαλής αφήνει το εργαστήρι του ΙΝΚΟΝ στη Θεσσαλονίκη και κατεβαίνει Αθήνα σουλατσάροντας με τον Μάριο Ατσαλή στα Εξάρχεια όπου βρίσκεται μαζεμένη η μπάντα για μία ενδιαφέρουσα συζήτηση.

1

Συνέντευξη Deus Ex Machina στους Κωστή και Μάριο Ατσαλή για το περιοδικό Palinodiae

Α.- Μετά τον τελευταίο δίσκο “time expires” του 2007, το καινούργιο “sound of liberation”· Ο ήχος της ελευθερίας πρέπει να είναι επιθετικός, Σταύρο;

Σ.- Δε νομίζω, η ελευθερία είναι ελευθερία, είναι από μόνη της ελευθερία, η ελευθερία δεν είναι βία.

Α.– Δίνεται η ελευθερία έτσι απλά;

Σ.- Την κερδίζεις την ελευθερία, είναι βίαια η εποχή μας όμως και κάθε αλλαγή πρέπει να εμπεριέχει και βία μέσα της. Αλλά είναι διαφορετική η βία αυτή που μας προξενούν οι άλλοι και διαφορετική αυτή που δίνουμε εμείς. Η βία μας είναι η δημιουργία μας, με αυτήν προσπαθούμε να αλλάξουμε, και αυτό που προσπαθούμε να αλλάξουμε είναι αυτό που έχουμε μέσα μας, να σκοτώσουμε τον φασισμό μέσα μας, σαν άνθρωποι, ο καθένας ξεχωριστά, μόνο έτσι πιστεύω μπορούμε να αλλάξουμε και όλο το υπόλοιπο, άμα αλλάξουμε τον εαυτό μας μπορούμε να αλλάξουμε και τον κόσμο, άμα είμαστε οι ίδιοι μαλάκες τι θα αλλάξουμε από αυτόν το σκατόκοσμο;

Τ.-Μερικές φορές ναι, δηλαδή εξαρτάται ποιος είναι αυτός που σου επιτίθεται έτσι και αλλιώς. Δηλαδή αυτό είναι μια άμυνα μερικές φορές σ’αυτό που συμβαίνει, άμυνα όλου του κόσμου που δεν αντέχει αυτή τη κατάσταση. Εμείς εν μέρει προτείνουμε -η επίθεση που κάνουμε είναι μουσική- ότι με δημιουργικό τρόπο μπορείς να τονίσεις κάποια πράγματα λίγο πιο έντονα από μία αφαιρετική έννοια. Μέσω μουσικής ας πούμε το κάνουμε με ένα “βίαιο” τρόπο, εντάξει, και το soundtrack της εποχής μας δεν μπορεί να είναι και με λουλουδάκια στο χέρι – δεν μπορεί να είναι για ύπνο.

Σ.- Ποτέ δεν υπήρχε άλλωστε ελευθερία έτσι και αλλιώς, στον καπιταλισμό μέσα ποτέ δεν υπάρχει ελευθερία και είναι ουτοπία να το λες. Οπότε πάντα ισχύει αυτό το πράγμα δηλαδή και σε 20 χρόνια αν με ρωτήσεις θα δεις ότι θα ‘ναι επίκαιρο. Αυτό είναι το κακό, και πολλά τραγούδια είναι επίκαιρα, όχι δικά μας, στην μουσική γενικά, είναι επίκαιρα γιατί μιλάνε για τα προβλήματα του κόσμου κι αυτός ο κόσμος ποτέ δεν έχει αλλάξει προς κάτι καλύτερο.

Α.– Εννοείς κομμάτια που ακουγόντουσαν π.χ. τον Μάη του 68, το “give me shelter” ας πούμε, να είναι υπερβολικά επίκαιρο;

DXM.- Φυσικά! Τα περισσότερα από 60s’, 70s’, ακόμα και αυτά που παίζουμε εμείς διασκευές π.χ. «μπασταρδοκρατία»· είναι αυτό που ζούμε και έχουν γραφτεί πριν 25 χρόνια. Και λες ρε πούστη το ίδιο πράγμα και τώρα;

Α.– Η σχέση σας με τη punk σκηνή του 80es ;

DXM.- Είχαμε άμεση σχέση με μπάντες – φτιαχτήκαμε από τις στάχτες των Αδιέξοδο – ήταν ο Μήτσος, ο προηγούμενος τραγουδιστής από μένα, ο Τσουλούφης που έπαιζε μπάσο στους αδιέξοδο, και ήταν και ο Γιάννης ο Βεναρδής που ήταν ντράμερ των Αδιέξοδο. Δηλαδή 3 μέλη των Deus ήταν μέλη των Aδιέξοδο και ήταν ουσιαστικά μια συνέχεια, απλά το ένα ήταν με ελληνικό στίχο και το άλλο με ξένο. Είμαστε παιδιά εκείνης της εποχής ούτως η άλλως, οπότε μας έχει επηρεάσει.

Α.– Σαν ήχος;

DXM.- Όχι τόσο σαν ήχος αλλά ως στάση ζωής. Τότε δεν υπήρχε ήχος, τότε ήταν σαν να παίζεις μες στα σκουπίδια, ακουγότανε σα να παίζαμε με κατσαρόλες, δεν υπήρχε τεχνολογία.

Α.– Ποιες μπάντες άκουγες στο δωμάτιο σου πιτσιρικάς;

Σ.- Εγώ προσωπικά Dead Kenedys άκουγα, αυτοί με επηρέασαν πιο πολύ από άποψη μουσικής, στάση ζωής, ιδεολογίας. Γενικά πιο πολύ άκουγα το αμερικάνικο punk, o Σπυρόπουλος με τον Μήτσο ακούγανε αγγλικό punk. Και ακούγαμε κι όλα αυτά που λέμε τώρα από ελληνικά: Αδιέξοδο, Ναυτία, Γενιά του χάους, αλλά το αντιμετωπίζεις και σαν μουσική  –  ακούω πχ. πολύ “μαύρη” μουσική, Funky, Blues, πολλά είδη, Alternative..

Τ.- Εγώ τα πρώτα που άκουγα ήταν Grunge ξέρω γω, “Faith no more” και τέτοια. Όσο άρχισα να μεγαλώνω άρχισα και άκουγα πιο ακραία πράγματα, ανάποδα δηλαδή απ’το συνηθισμένο (γέλια) Ε, Grind , Punk κλπ. Έτσι κι αλλιώς απ’ τη μουσική μπορεί να επηρεαστείς κι από ένα πανηγύρι στου διαόλου τη μάνα.

Σταύρος: Εγώ πιστεύω ότι η λαϊκή μουσική σε οποιαδήποτε της έκφραση είναι η αναρχία της ζωής, είναι κάτι που ξεφεύγει ο κόσμος από ό,τι επιτηδευμένο.

4

Α. Πάνω σε αυτά: αυτό το συναίσθημα που σου δίνει ένα live των Deus δε το ‘χω ξαναδεί· αυτή η πάσα κόσμου-μπάντας, να βλέπω εσένα να κάνεις stage diving και να μην χάνεις στίχο, σε συνδυασμό με μία ειλικρίνεια και απλότητα! Που πιστεύεις ότι οφείλεται όλο αυτό;

Σ.- Για μας είναι ότι είμαστε οι εαυτοί μας, δηλαδή πάμε με τα ρούχα της δουλειάς να παίξουμε και δεν βάζουμε ούτε αυτό το προσωπείο του ροκ. Έρχεται ο Μήτσος με τα ρούχα της οικοδομής, βρώμικος, οι άλλοι κουρασμένοι, ανήσυχοι, όπως είναι γενικά, και σαν χαρακτήρες οι 5 μας είμαστε πολύ στο “να πάει καλά η μουσική σκηνή”, να υπάρχει μία λειτουργία ουσιαστική, να μην επιδείξουμε κάτι παραπάνω από τη διαδραστική μουσική. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω έτσι κι αλλιώς από το ό,τι παίζουμε για όση ώρα παίζουμε. Ουσιαστικά τίποτα δεν είμαστε, είμαστε ό,τι όσοι μας ακούνε, ακριβώς. . Το θέμα είναι ότι και μέσα στην μουσική να υπάρχει μια συλλογικότητα ένας σκοπός να γουστάρουμε, ούτε για να κάνουμε τους μάγκες ούτε…

Σταύρος: Μας την σπάει το ποζεριλίκι, δεν το μπορούμε καθόλου και κυρίως υπάρχει στο ροκ αυτό και με τα χρόνια που ‘χει γίνει και μόδα πουλάει και η εικόνα και τρελαινόμαστε· εμείς είμαστε όπως είμαστε κάθε μέρα. Έχει παίξει σε κομμάτι μας τύμπανα, ένα τυπάκι, γιος ενός φίλου στο Αγρίνιο που ήταν 16 χρονών ο οποίος άκουγε Deus και γούσταρε – ήξερε ένα κομμάτι το “Chase me” και του είπαμε έλα.

Α.– Έχετε παίξει support και σε πολύ μεγάλα ονόματα..

DXM.- Είναι μετρημένες αυτές οι φορές. Τα support συγκροτήματα τα είχαν στο φτύσιμο να ξέρεις πάντα, τα ελληνικά. Δε ξέρεις τι τράβαγαν τα γκρουπ για να παίξουν. Έπρεπε να φέρουν τα όργανά τους, τους ενισχυτές τους, τα τύμπανα, να τα στήσουν όλα και να μη πάρουν και μία, και ούτε έξοδα να τους πληρώσει κανείς, ούτε τίποτα. Και πάντα τσακωνόμουν και έλεγα ότι δε γουστάρω αυτή τη λογική και να μην τους γράφουν στα αρχίδια τους: «ή θα υποστηρίξετε αυτό το πράγμα ή δε παίζουμε». Απλά υπάρχουν λόγω της μουσικής τους αυτές οι λίγες μπάντες που ταιριάζαμε και γουστάραμε να παίξουμε μαζί τους, Public Enemy, Jello Biafra, New Model Army.

Α.– Λένε ότι οι καλλιτέχνες αποτυπώνουν σκέψεις που εμείς κάνουμε (το κοινό), αλλά δεν τις εκφράζουμε εμείς οι υπόλοιποι. Απλά τις αφουγκραζόμαστε μέσα από το έργο τους..

Σ.- Έχεις δει δίπλα στο «running» την ημερομηνία που έχω βάλει;

.– Όχι)

Σ.- Είναι η ημερομηνία που πέθανε ο Γρηγορόπουλος. Τότε το παίζαμε· εγώ είχα γράψει τους στίχους και εκφράζει αυτή την εποχή. Είχα πει δίπλα στους στίχους να ‘ναι η ημερομηνία γιατί τότε το έγραψα, απλά δεν ήθελα να το πω, δεν ήθελα να εκμεταλλευτώ ένα γεγονός π.χ. το “38 χιλιοστά” είναι του Καλντετζά και το ξέρανε όλοι χωρίς να έχει ειπωθεί κάτι ποτέ, έτσι και εγώ δεν ήθελα να λέω “Για τον Αλέξη”, είναι λίγο, δεν μου αρέσουν αυτά τα πράγματα.

Α.– Για τον Παύλο Φύσσα;

Σ.- Η ιστορία επαναλαμβάνεται βασικά, δεν έχει καμιά διαφορά, έχουν γίνει πάρα πολλά και ο μόνος λόγος που έγινε αυτό το πράγμα τόσο μεγάλο ήταν επειδή ήταν Έλληνας και γνωστός. Βασικά, απλά ήταν τέλειο για να το εκμεταλλευτούν κάποιοι άλλοι. Για αυτό πήρε τέτοια διάσταση. Στους δικούς μας ανθρώπους που ξέρουμε θα ήταν το ίδιο σημαντικό.

Τ.- Εγώ πιστεύω το ότι ήταν Έλληνας παίζει μεγάλο ρόλο όπως και το ότι ήταν πιτσιρικάς, γόνος μικροαστικής οικογένειας και δεν ήταν ούτε ένα παιδί του δρόμου. Θα είχε άλλη διάσταση, είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι διαφορετική.  Αλλά αυτό είναι το θέμα, για μένα είναι το ίδιο, όταν πριν από 10 μέρες σκοτώνανε έναν Πακιστανό, είναι ακριβώς το ίδιο, μ’ αυτή τη συγκυρία τώρα.

Σ.- Και τα media δεν είναι το ίδιο επίσης, που μπορούν να το δείξουν όσο διαφορετικά θέλουν, αλλά αυτό που λέει ο Τόλης είναι και το point της φάσης γιατί ήθελαν κάποιοι να μην καταστραφεί σαν θέμα για να πάρουν μερικούς ψήφους από τη Χ.Α. να έρθουν στα ίσα τους. Δεν θα υπήρχε αυτό το πρόβλημα άμα η Χ.Α. ήταν στο 3%, μπορεί να μην γινόταν όλο αυτό. Ναι έχουν μαχαιρώσει πολλά παιδιά και Έλληνες και ξένους και γενικότερα είναι θαύμα που δεν έχουν πεθάνει κάποιοι, κάποιοι έχουν πεθάνει κιόλας. Νομίζω το προηγούμενο χρόνο 4-5 μετανάστες δολοφονήθηκαν καθαρά από παρακρατικούς φασίστες. Αυτό όλο πρέπει να το διαλύσουμε.

Α.– Από την πλευρά του λαού που είναι ενάντια σε αυτό το κτήνος τι πρέπει να γίνει;

Σ -Τους απομονώνεις να μην τους αφήσεις χώρο να δρουν πουθενά. Να αλλάξει στάση ζωής καταρχάς ο καθένας, ατομικά, μπορεί και μόνο αυτό ίσως να αλλάξει την κατάσταση. Από κει και πέρα δείχνει ο καθένας την δυσαρέσκεια του με όποιον τρόπο μπορεί: μπορεί με την μουσική, μπορεί με το να πάει σε μια πορεία να διαμαρτυρηθεί, μπορεί πιο ακτιβιστικά..

2

Α.– Για τη γειτονιά των Εξαρχείων θέλω να μου πείτε 5-10 πράγματα πώς ήταν τότε, πώς είναι τώρα, πώς θα θέλατε να είναι, τι σας ευχαριστεί τι όχι..

DXM.- Είναι πάρα πολλά. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι ελευθεριακοί που πιστεύουν σε ένα καλύτερο κόσμο και κάποιοι που τους βολεύει αυτό που υπάρχει. Αυτή η γειτονιά ήταν πάντα από τους ελευθεριακούς, απλά κάποτε έγινε και της μόδας και ήρθε κι άλλος κόσμος.

Κάποτε ήμασταν λίγοι εδώ στην δεκαετία του 80 δεν ξέρω για πιο πριν πως ήταν, δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα που είχε, βέβαια υπάρχει ακόμα ο κόσμος που το κρατάει αυτόν τον χαρακτήρα όπως τον κοινωνικό χώρο του VOX, που στην Ευρώπη δεν γίνεται να κάνουν οι άλλοι κατάληψη και να λειτουργούν αυτά τα πράγματα δεν γίνονται μόνο εδώ γίνεται και επειδή είναι κάποια άτομα που έχουν αρχίδια και το κάνουν.

Και προσπαθούν να κρατήσουν κι έναν χαρακτήρα στο χώρο αλλά υπάρχουν και κάποια άσχημα εδώ πέρα, επειδή υπάρχει ένα σχέδιο να χαλάσει αυτό το πράγμα με τα χρόνια – το έχουν επιχειρήσει το 80 με τις επιχειρήσεις της “Αρετής”, το 90 με τις εκκαθαρίσεις και όλα αυτά, τώρα προσπαθούν πάλι στέλνοντας τους μπάτσους κάθε λίγο για επιδρομές, να κυνηγούν κόσμο το βράδυ – γίνονται πολλά νταλαβέρια, ακόμα κι αν κάποια στιγμή ψιλοέφευγε η πρέζα από τα Εξάρχεια, βλέπεις τώρα έχουν έρθει συμμορίες που πουλάνε Staff γύρω γύρω και παίζουν πιστολιές μεταξύ τους και είναι τύποι Αλβανοί που είδαν ότι επειδή εδώ τους παίρνει και δεν τους κυνηγάνε γιατί είναι μετανάστες και εδώ είμαστε όλοι ένα, βρήκαν τον χώρο εδώ, βγάλανε και τα γκάνια και πουλάνε..είναι νταβατζήδες, είναι αυτοί που περνούν λεφτά στους Πακιστανούς που πουλάνε cd, τσιγάρα σε μαγαζιά..

Α.– Αυτή τη κίνηση που είχε γίνει από τους πολίτες κάποια στιγμή για να διώξουν τα ναρκωτικά πως σας είχε φανεί;

DXM.- Υπάρχει κόσμος σοβαρός σ’ αυτή τη περιοχή που μένει και έχει μια άποψη πιο συγκεκριμένη αλλά δεν είναι αρκετός όμως δυστυχώς. Είναι δύσκολο, ο ίδιος αυτός κόσμος πρέπει να αμύνεται στην ίδια του την περιοχή. Μπορεί οι μπάτσοι να έρχονται μόνο σε κατάσταση καταστολής αλλά εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι εδώ είναι η μόνη περιοχή στην Ελλάδα που δεν υπάρχουν μπάτσοι – άλλο ο νταλαβεριτζής που έτσι και αλλιώς του μπάτσου παιδί είναι, οπότε αυτούς τους βγάζουν, είναι ένα σχέδιο όλο αυτό για να υποβαθμίσουν την περιοχή και να παρουσιάζουν στα κανάλια όλα αυτά τα χρόνια σαν το κακό χέρι που βάζει φωτιές σ’ όλη την Αθήνα από ‘κει ξεκινάνε όλα, εκεί καταλήγουν, για να φοβούνται, ο κόσμος να μη κατεβαίνει να βολτάρει και να αναπτυχθεί στις συλλογικότητες στα Εξάρχεια και από το 2008 και μετά σταμάτησαν όντως να έρχονται. Πέρα από όλα αυτά είναι και ένα πάρα πολύ σημαντικό μουσικό μέρος δηλαδή έχει γραφτεί πολύ μουσική ιστορικά: Άσιμος, Σιδηρόπουλος, τι να πεις, και από μικροί ερχόμασταν να δούμε συναυλίες. Και εμείς που έχουμε παίξει 3 φορές είναι από τις καλύτερες συναυλίες που έχουμε κάνει που έχουμε αισθανθεί ότι είμαστε σπίτι μας και στις 2 από τις 3 είχαν κοπεί όλα, ήχος, χάλια, και παρόλα αυτά γινόταν της πουτάνας.

Α.– Οι D.E.M. πώς φαντάζονται το μέλλον γι’ αυτούς και την κοινωνία γενικότερα;

DXM. -Οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξοι. Εγώ είμαι αισιόδοξος, ξέρω ότι θα χάσω αλλά δεν με νοιάζει, στ’ αρχίδια μου. Οι απαισιόδοξοι είναι επικίνδυνοι σύμμαχοι, δηλαδή να ‘μαστε αισιόδοξοι, να έχουμε ενέργεια να κάνουμε 5-10 πράγματα. Τώρα εμείς σαν μπάντα, φίλοι είμαστε, μουσική παίζουμε, και δίσκο να μην βγάλουμε μουσική θα παίζουμε, όσο μπορούμε θα το κάνουμε.

3

 

«Φωτογραφίες από Συναυλία στο στέκι του Τει Καβάλας – ΙΝΚΟΝ Creative Lab

Palinodiae Magazine on Facebook

Δείτε περισσότερες συνεντεύξεις εδώ

Facebook Comments

Αναζήτηση

Σχετικά Άρθρα

Το γυμνό του Jules De Bruycker

Το γυμνό του Jules De Bruycker

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΥΔΑΚΗ Τα γυμνά του Βέλγου ζωγράφου και χαράκτη Jules De Bruycker καλύπτουν την περίοδο της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης, περίπου από το 1925 ως το 1940, όταν και αρχίζει...

Γλώσσα Σελίδας:

  • Greek
  • English

Κοινωνική Ιστορία

Κοινωνική Ιστορία