Πρόσφατα

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #03 με θέμα «Χαμόγελο»
1 Comment  

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #03 με θέμα «Χαμόγελο»

Ο τρίτος Ελεύθερος Διαγωνισμός Φωτογραφίας #03 του περιοδικού Palinodiae με θέμα «Xαμόγελο» έφτασε στο τέλος του. Ευχαριστούμε όλους όσους συμμετείχαν και με το τρόπο τους στήριξαν αυτή τη καλλιτεχνική διαδικασία....
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ Show author Palinodiae

Συνέντευξη Μεθυσμένα Ξωτικά

Presentation by Yiannis Kafouros

Μεθυσμένα Ξωτικά

Το όνομα Μεθυσμένα Ξωτικά στο μυαλό μου είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία diy punk rock μπάντα. Είναι μία παρέα της γειτονιάς του Μπραχαμίου που έχουν καταφέρει να αντέξουν στον χρόνο, κυρίως απέναντι στη βαρβαρότητα των φιλικών δεσμών που αντιτίθενται στο δέσιμο ενός συγκροτήματος σε μουσικό επίπεδο, και που ωστόσο η συντήρηση της μπάντας εξαρτάται πρωτίστως απ’ αυτούς.

Έχοντας δώσει αμέτρητες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, σε κοινωνικούς κι ελευθεριακούς χώρους, σχολεία, πλατείες, στέκια και καταλήψεις, διατηρώντας μία κοινωνική ταυτότητα αυτοοργανωμένου μουσικού εγχειρήματος και ταυτόχρονα επεξεργάζοντας εκ νέου τα νέα δεδομένα και τις ανάγκες του αντιεμπορικού χώρου, μουσικά συνεχώς ενεργοί και ιδιαίτερα επικοινωνιακοί με τον κόσμο, τα Μεθυσμένα Ξωτικά υπάρχουν απ’ τα τέλη του ’90 μέχρι και σήμερα, προσφέροντας με τη δική τους ιστορία στο ανεξάρτητο μουσικό στερέωμα.

Εμπνευσμένοι εκτός των άλλων από το ανατρεπτικό μανιφέστο του αυστριακού ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ «Άκου ανθρωπάκο» – 1948, τα παρανουάρ διηγήματα του Τάσου Θεοφίλου, από ποιήματα των Δημήτρη Βάρου, Βολφ Μπίρμαν, κ.ά., έχοντας γενναία διασκευάσει εκτός από δημοτικά κι αντάρτικα την Γαλλοαργεντίνα Keny Arkana της hip hop κολλεκτίβας «Οργή του Λαού», τον ‘KGB‘ Μιχάλη απ’ την Πάτρα, τους Free Yourself απ’την Ρηνανία της Γερμανίας, όπως επίσης και συνθέσεις από τους Μάνο Λοΐζο, Νικόλα Άσιμο, Θάνο Μικρούτσικο, Παύλο Σιδηρόπουλο, Χρήστο Λεοντή, Γιάννη Μαρκόπουλο, Αλέξη Παπαδημητρίου.

Η μπάντα αποτελείται από τους:

Θάνος Μουτής – Μπάσο
Στέλιος Μπουζιώτης – Τρομπέτα
Παναγιώτης Παναγόπουλος – Τύμπανα
Γιάννης Μπιλίρης – Φωνή, Κιθάρα, Στίχοι, Μουσική

Δισκογραφία

2003 – «Γονική Συμβουλή» | Demo cd |
2007 – «Μεθυσμένα Ξωτικά» | Δίσκος cd |
2011 – «Θεριεύοντας» | Δίσκος cd |
2013 – «Ψειριστική» | Δίσκος cd |

2002 – «Rock News» | Συλλογή cd |
2006 – «Διατάραξη Κοινής Συνείδησης» | Συλλογή cd |
2010 – «(Υπο) κρουση | Συλλογή cd |

♠ ♠ ♠

Προσφάτως συνάντησα μαζι με μέλη του περιοδικού τον Γιάννη Μπιλίρη, τραγουδιστή, κιθαρίστα και τραγουδοποιό της μπάντας , σε ένα ήσυχο καφεποτείο του Μπραχαμίου, όπου μας παραχώρησε την παρακάτω συνέντευξη για το περιοδικό Palinodiae (Ευχαριστώ τους Γιάννη Κριτσόβα και Γιώργο Καφούρο για τη βοήθεια τους):

Συνέντευξη Μεθυσμένα Ξωτικά στον Γιάννη Καφούρο, 28 Μαΐου 2014

Γ.Κ. – Aν κατά τη διάρκεια ενόπλων απελευθερωτικών αγώνων δημιουργείται το αντάρτικο τραγούδι, κάπου στο μπούχτισμα του πολιτικού τραγουδιού της μεταπολίτευσης δημιουργείται το punk στην Ελλάδα, ποιο είναι το προσωπικό σας μουσικό εγχείρημα και πάνω σε ποια φόρμα στηρίζεται;  

Μ.Ξ. – Όπως το punk στις αρχές του ’80 λειτουργεί ήδη σαν μια ριζοσπαστική απάντηση των νέων της εποχής στην μεταπολιτευτική γενιά που είχε ήδη αρχίσει να ρεφορμίζει, έτσι και στις επόμενες δεκαετίες – κι εφόσον ο καπιταλισμός και το θέαμα προσπαθούν-και σε μεγάλο βαθμό καταφέρνουν – να αφομοιώνουν τα πάντα, οι αντιστεκόμενοι κάθε φορά εφευρίσκουν καινούριους κώδικες για να επανοικειοποιηθούν την ανθρώπινη επικοινωνία.

Απ ‘το επαναστατικό rock των hippies, στο hip-hop της διαμαρτυρίας, μέχρι την ηλεκτρονική μουσική, αυτή η αναζήτηση του επόμενου βήματος είναι που συγκροτεί την κινητήριο δύναμη. Στο σήμερα, που κυριαρχεί η αντίληψη ότι όλα λίγο πολύ έχουν ειπωθεί, η σύνθεση των ιδεών και των ριζοσπαστικών ιδεολογικών τάσεων είναι που φαίνεται ότι μπορεί να επεξεργαστεί την πολιτιστική κληρονομιά και να γεννήσει κάτι καινούριο. Αυτό βγαίνει και στα δικά μας τραγούδια και στο πολυσυλλεκτικό μουσικό χαρακτήρα της μπάντας.

 

Γ.Κ. – Είστε μπάντα που στηρίζει και στηρίζεται από αυτοοργανωμένες διαδικασίες παραγωγής και διανομής · Απ ‘τις επιτροπές διαχείρισης και τη κολλεκτιβοποίηση των υπηρεσιών στην επανάσταση της Ισπανίας στις σύγχρονες υλικές αλλοτριώσεις των καταλήψεων και τη λειτουργία των ελευθεριακών χώρων – αστικών και διαδικτυακών, πόσο σημαντική είναι η βοήθεια αυτή για τα κινηματικά και ευρύτερα ανεξάρτητα εγχειρήματα;

Μ.Ξ. – Προφανώς είναι πολύ σημαντική αυτή η βοήθεια, αυτό που δυστυχώς συνηθίζεται να παραβλέπεται όμως είναι η αντίστροφη διαδικασία που είναι ισότιμη. Όπως οι κινηματικές διαδικασίες στηρίζουν ένα εγχείρημα καλλιτεχνικό, έτσι και το καλλιτεχνικό εγχείρημα στηρίζει αυτές τις διαδικασίες, αμφίδρομα και παράλληλα. Στη δική μας περίπτωση, βρήκαμε χώρο μέσα από τέτοιου είδους διαδικασίες να φέρουμε πιο κοντά πράγματα όπως οι πρόβες μέσα σε αυτοδιαχειριζόμενα στούντιο, οι ηχογραφήσεις μέσα από προσωπική και συλλογική δουλειά, η παραγωγή του τελικού αποτελέσματος ενός cd που έχει να κάνει με τα γραφιστικά πάλι μέσα από συντροφικές σχέσεις και μία άτυπη διαδικασία ανταλλακτικής οικονομίας · Με τη λογική ότι κάποιος ή μία ομάδα μπορεί να βοηθήσει να κάνεις κάτι και ξέρει ότι σε ένα μελλοντικό εγχείρημα ή διοργάνωση μπορεί να απευθυνθεί σε εσένα, στην μπάντα, στα άτομα, για να τους στηρίξεις να κάνουν κι αυτοί κάτι αντίστοιχο. Χωρίς βέβαια ποτέ αυτό να είναι προαπαιτούμενο.

Πηγαίνοντας στο σήμερα, και στην αναζήτηση που υπάρχει γύρω από τον τρόπο οργάνωσης που θα μπορούσε να απαντήσει στα οικονομικά προβλήματα επιβίωσης της καθημερινότητας -μιας και ανέφερες και την Ισπανική επανάσταση που επεξεργαζόταν πολύ αυτά τα πράγματα και το πήγαινε σε μία πιο ρεαλιστική βάση υλοποίησης των ιδεών στη πραγματική ζωή- οι δομές που φαίνεται ότι μπορούν να απαντήσουν σε κάτι τέτοιο και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να ξεπηδάνε, είναι δομές συνεργατικού χαρακτήρα που έχουν ξεκινήσει από ένα σχετικά δοκιμασμένο και εύκολο επίπεδο μικρών συνεργατικών εγχειρημάτων όπως συλλογικές κουζίνες, καφενεία, μαγειρεία, και φυσικά η πολύ ελπιδοφόρα προσπάθεια της ΒΙΟΜΕ. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο θα μπορούσε να ενταχθεί, θεωρούμε, και το καλλιτεχνικό κομμάτι με μία αντίστοιχη λογική, όχι του επαγγελματία μουσικού με όρους καπιταλισμού, αλλά του μουσικού μίας κοινότητας που μπορεί να είναι αυτάρκης και να συντηρείται από τις δικές της δυνάμεις σε επίπεδο τόσο οικονομικό όσο και ανθρώπινο και πνευματικό.  

Μεθυσμένα Ξωτικά  

Γ.Κ. – Το λαϊκό στοιχείο, ο στίχος και οι ρίζες του, πηγάζουν από κάποια βαθιά μορφή ελευθερίας η οποία ανέκαθεν συνταίριαζε τη μουσική με την κοινωνική ταυτότητα – απ ‘το ρεμπέτικο μέχρι τον Άκη Πάνου ·  πόσο επηρεάζει τη μουσική σας και πώς προασπίζονται κοινωνικά;

Μ.Ξ. – Υπάρχει και σε προσωπικό επίπεδο σε κάθε έναν από μας, μιας και έχουμε μεγαλώσει σε ένα λαϊκό περιβάλλον, και υπάρχει και σε επίπεδο πολιτιστικό όπως το περιέγραψες – σαν μία συνεχή ροή του τρόπου που οι “από τα κάτω” επικοινωνούν, εκφράζουν την καθημερινότητά τους, τα πάθη τους, τις σκέψεις τους. Αυτή η συνειδητή καταβολή μας εκφράζεται και στα τραγούδια που έχουν ξεκάθαρα λαϊκά χαρακτηριστικά μέσα από μία διασκευή όπως ανέφερες, αλλά ακόμα και στα τραγούδια που θεωρούνται πιο σύγχρονα και προέρχονται από μία δημοφιλή κουλτούρα. Εφόσον ο δομικός χαρακτήρας του λαϊκού τραγουδιού με τη λογική που τον περιέγραψα είναι υπαρκτός σε ένα τραγούδι, είτε είναι punk, είτε reggae, είτε ξέρω γω τί, δεν παύει να είναι λαϊκή μουσική.

Γ.Κ. – Ο Τσιτσάνης παραδείγματος χάρη μετά το πρόγραμμά του στη Καισαριανή ερχόταν σε ένα καφενείο στο Μπραχάμι και επέστρεφε το νυκτοκάματο στους ακροατές του παίζοντας κολιτσίνα. Που και πώς πορευόταν η λαϊκή μουσική σε αυτή την αντιστρόφως ποιοτική εξέλιξη απ ‘το ρεμπέτικο στο νάιλον ντέφι;

Μ.Ξ. – Πάντα μέσα στο λαϊκό τραγούδι υπάρχει αυτή η σύγκρουση του ιδεατού με το ρεαλιστικό. Οι καλλιτέχνες, οι συνθέτες, πάντα αντιμετώπιζαν το ζήτημα του «πώς θέλω να εκφραστώ ελεύθερα» σε σχέση με το «πώς πρέπει να καταφέρω να υπάρχω μέσα σε αυτό το..» εδώ και δεκαετίες, για να μη πούμε και πιο πριν «..καπιταλιστικό σύστημα». Πάντα προσπαθούσαν να συνδυάσουν την έκφρασή τους με τον βιοπορισμό, και στα πλαίσια αυτού του συνταιριάσματος πορευόταν η λαϊκή μουσική, άλλες φορές καταφέρνοντας να έρχεται σε σύγκρουση και να ριζοσπαστικοποιεί τα πράγματα, και άλλες φορές με μια διαδικασία αφομοίωσης που και πάλι όμως εξέλιξε τα πράγματα.

Όπως με τους ρεμπέτες της Πειραιώτικης σχολής και τον Τσιτσάνη υπάρχει αυτό το χάσμα, απ’ το τρίχορδο μπουζούκι στο τετράχορδο με τους σύγχρονους ρεμπέτες, υπάρχει και πάλι ξεκάθαρα το περιθώριο που μπήκε σιγά σιγά στα σαλόνια. Η εξέλιξη έφτασε μέχρι το σκυλάδικο, που δεν είναι λαϊκή μουσική γιατί δεν εκφράζει την καθημερινότητα, παρά μόνο συγκεκριμένες της πλευρές με τρόπο αφομοιωμένο και εντελώς θεαματικό.  

Μεθυσμένα Ξωτικά

Γ.Κ. – Τον τελευταίο καιρό έχει αναπτυχθεί η σάτυρα, στήνοντας μία δική της σκηνή με όρους μοντέρνους, κι έχοντας έναν δικό της χαρακτήρα σε σχέση με την εγχώρια καλλιτεχνική σκηνή. Στο φεστιβάλ Palinodiae που συμμετείχατε προσφάτως, μέσα στο πρόγραμμά σας παίξατε και δύο νέα κομμάτια τα οποία έχουν έντονο σατυρικό χαρακτήρα. Πείτε μου γι’ αυτά και τη γνώμη σας για την σύγχρονη σκηνή του stand up comedy.

Μ.Ξ. – Καταρχάς το stand up comedy υπάρχει χρόνια στη Ελλάδα απλά σε πολύ πιο underground φάση. Στο εξωτερικό εδώ και χρόνια έχει μία πολύ ανεπτυγμένη σκηνή και στην Ελλάδα αυτό το πράγμα βρήκε πρόσφατα εκ νέου χώρο μέσω του διαδικτύου και άρχισε να αναπτύσσεται. Σίγουρα έχει γίνει και μόδα, κι εφόσον τώρα έχει αρχίσει πολύς κόσμος και ασχολείται με αυτό είναι εν εξελίξει, κάνοντας τα πρώτα του βήματα απευθυνόμενο πλέον σε μεγάλη κλίμακα και όχι στους μυημένους που κάποτε μπορεί να έβλεπαν να το κάνει κάποιος σε ένα μπαράκι. Είναι υπό διαμόρφωση και εν δυνάμει βελτιώσιμο.

Προς το παρόν φαίνεται να λειτουργεί με όρους ποσοτικούς – σε επίπεδο “likes” και “views” στο διαδίκτυο – κάτι που φαίνεται να επηρεάζει και όσους το κάνουν. Πολλοί προσπαθούν να κερδίσουν αναγνωρισημότητα και να την μετουσιώσουν σε κάτι που μπορούν να εκμεταλλευτούν επαγγελματικά. Ήδη κάποιοι, όντας σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα γνωστοί, έχουν πάρει ραδιοφωνικές εκπομπές κλπ. Και όλα αυτά χωρίς να έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν ένα επίπεδο καλλιτεχνικής και ποιοτικής αναβάθμισης. Η φάση δηλαδή μυρίζει και λίγο αρπαχτή – χωρίς να έχει κάποιος να πει καλλιτεχνικά κάτι σημαντικό, εκμεταλλεύεται το σούσουρο και τη μόδα, για να καταφέρει στο παρόν να ρολάρει καλύτερα σε προσωπικό επίπεδο.

Μεθυσμένα Ξωτικά

Από κει και πέρα ​​είναι κάτι που φαίνεται να επηρεάζει πολύ κόσμο και είναι στο χέρι και του ακροατηρίου να πάει αυτό το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί σε κάτι πιο ριζοσπαστικό, όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε καλλιτεχνικό. Το «γίνε Μπάτσος» έχει έναν αρκετά σατυρικό stand up comedy χαρακτήρα, μιας και είναι και βασισμένο (όπως και το δεύτερο που ανέφερες) σε κείμενα του Θεοφίλου που βρίσκεται φυλακισμένος για μια γνωστή υπόθεση ληστείας τράπεζας μετά φόνου. Η “δικαιοσύνη” τον έχει εμπλέξει χωρίς στοιχεία με το γνωστό κόλπο του DNA. Ο Τάσος Θεοφίλου είχε γράψει κάποια κείμενα, εκμεταλλευόμενος και ο ίδιος τη δυνατότητα να τα επικοινωνεί με τον κόσμο μέσω του διαδικτύου, στο blog του.

Κάποιες αυτοοργανωμένες εκδόσεις (Ασύμμετρη απειλή) αποφάσισαν αυτά τα κείμενα να τα εκδώσουν, κι έτσι βρέθηκε στα χέρια μας το συγκεκριμένο βιβλίο. Πέρα του ότι είχαμε σχέση με το blog, στην έντυπη μορφή του λειτουργεί πολύ διαφορετικά και λειτούργησε σαν μια μορφή έμπνευσης για το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε μετουσιώνοντας το σε κάτι μουσικό και σε κάτι που θα μπορούσε να παρακολουθήσει περισσότερος κόσμος με την έννοια του stand up comedy. Οπότε εκεί συνδυάστηκε το stand up comedy με τη μουσική και φτιάχτηκαν δύο τραγούδια, στο ένα απ ‘τα δύο έχει κρατηθεί η απαγγελία αυτούσια και έχουν μπει εμβόλιμα κάποιοι δικοί μου στίχοι κλείνοντας με έναν εν είδει ρεφρέν, που έχει και την σατυρική παρότρυνση «γίνε μπάτσος» που είναι και ο τίτλος του τραγουδιού. Αυτά τα δύο τραγούδια σκοπεύουμε να είναι μαζί σε ένα 45άρι δισκάκι, ενώ μια μικρή γεύση θα ανέβει αυτές τις μέρες στο κανάλι μας.

Ο πιο γνωστός stand up comedy καλλιτέχνης στην Ελλάδα και ο παλιότερος μάλλον, είναι προφανώς ο Τζίμης Πανούσης – γι’ αυτό είπα πριν ότι δεν είναι καινούριο αυτό το πράγμα. Οι δικές μας καταβολές προέρχονται λόγω της ηλικίας μας και λόγω της πολιτικής μας έκφρασης και του ριζοσπαστικού λόγου με τον οποίο έχουμε επιλέξει να εκφραζόμαστε από ανθρώπους σαν τον Πανούση και τον Άσιμο, που είχαν χρησιμοποιήσει αυτόν τον τρόπο έκφρασης για να πάρουν το νήμα του Αριστοφάνη και να καυτηριάσουν την σύγχρονη καθημερινότητα. Ακόμα κι ανάμεσα σε αυτά που επιλέγουμε να λέμε στα τραγούδια μας στα live, και στον τρόπο που τα λέμε, έτσι κι αλλιώς υπάρχει αυτό το είδος σάτυρας.

  Μεθυσμένα Ξωτικά

Γ.Κ. – Δεκαετία πίσω, ίσως και παραπάνω, είχατε διασκευάσει και δύο κομμάτια των hi5 σε ένα σύσσωμο κομμάτι παρουσιάζοντάς το σαν bonus στο 1 Ο demo σας. Οπότε ήδη από τότε είχατε στο νου σας τη σάτυρα. Τι πλαίσια είχε αυτή η διασκευή των εμπορικής επιτυχίας κοριτσιών hi5;   

Μ.Ξ. – Στη συγκεκριμένη διασκευή υπήρχε η ιδέα της σάτυρας γιατί ήταν αρκετά αστείο, και έντονα αντιφατικό, το ότι οι στίχοι μίας φωνητικής girl band που ήταν ξεκάθαρα κατασκευασμένη από το θέαμα, θα μπορούσαν να αλλάξουν τελείως νόημα αν αποδοθούν από ένα συγκρότημα που έχει συνηθίσει ο κόσμος να εκλαμβάνει αυτά που λέει με έναν πολιτικό τρόπο. Απαλλοτρίωση στίχων κυριολεκτικά! (Γέλια) Αυτό μας είχε φανεί ότι θα έχει πλάκα και έτσι είχαμε βάλει και ένα εισαγωγικό τότε – ότι τα κορίτσια εμπλουτίζουν τα κομμάτια τους με πολιτικά υπομηνύματα κλπ.

  

Γ.Κ. – Σύνηθες φαινόμενο για νεοσχηματισμένες μουσικές μπάντες είναι οι διασκευές. Πάνω στη φόρμα της διασκευής η μπάντα δένεται μουσικά αλλά και ελλείψει δικού της υλικού μπορεί να κάνει ένα ζήσει, να αρχίσει από κάπου. Εσείς είστε μία μπάντα που προσφάτως κλείσατε 15 ενεργά χρόνια δημιουργίας – στα πρώτα σας live διασκευάζατε Sex Pistols, κι όμως μετά από τόσο καιρό διασκευάζετε ακόμα κομμάτια, με κρεσέντο το άλμπουμ «Ψειριστική» που είναι ένα πρότζεκτ ολότελα διασκευαστικό! Ποιο είναι το νόημα της διασκευής; Του να πάρεις ένα συνθετικό έργο και να παραμερίσεις την αυθεντική ερμηνεία, είναι ένα είδος απόρριψης, απομυθοποίησης, τάσης επανένταξης κάποιας αξίας;

Μ.Ξ. – Ναι, κι εμείς στην αρχή της πορείας μας είχαμε ασχοληθεί με το να διασκευάσουμε, όπως είπες κι εσύ, κάποια τραγούδια, για να ξεκινήσουμε να μαθαίνουμε παίζοντας, γιατί ήμασταν αρκετά μικροί – ξεκινήσαμε σαν μπάντα στα 15 μας. Όσο περισσότερο παίζαμε δικά μας τραγούδια, τόσο μειώνονταν οι διασκευές χωρίς ποτέ να λείπουν απ το πρόγραμμα μας.

Τα πράγματα που έχουν ειπωθεί στο παρελθόν έχει ένα νόημα να τα ξαναφέρνεις στο παρόν επικαιροποιώντας τα και δίνοντάς τους μία άλλη μουσική οπτική που μπορεί να τα ξαναζωντανέψει. Δηλαδή η μουσική γλώσσα αποδίδοντάς τη με έναν πιο σύγχρονο τρόπο μπορεί να ξανακάνει ένα κομμάτι καινούριο. Αυτό είχαμε κάνει και στο αντάρτικο «Ήρωες» στο πρώτο μας cd, αυτό κάναμε και στο «Άδειο μου πακέτο» στο δεύτερο. Η τρίτη κυκλοφορία προέκυψε (όπως λέμε και μέσα στο 36σελιδο έντυπο που συνοδεύει το cd) από κάποια κείμενα που είχα γράψει στο περιοδικό Αντίδοτο και κάνει αυτή ακριβώς τη δουλειά.

Υπάρχει πολύς κόσμος νεώτερων ηλικιών που έρχεται σε συναυλίες μας, ακούει τα τραγούδια μας, σκέφτεται, ψάχνεται κλπ. και έχει δυστυχώς πλήρη άγνοια παλαιότερων καλλιτεχνών που είχαν δώσει πάρα πολλά, και που μπορούν και στο σήμερα να είναι επίκαιροι και να λειτουργούν σαν εργαλεία μνήμης και αποφυγής παγίδων του παρελθόντος που εμφανίζονται ξανά. Απ’ τη μία είναι αυτό. Απ’ την άλλη η κάθε εποχή, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της, έχει δημιουργήσει το πεδίο μέσα στο οποίο λειτουργούν και εκφράζονται οι ερμηνευτές και οι συνθέτες. Σε μία άλλη εποχή αυτό το πράγμα μπορεί να φαίνεται τελείως ξένο, και αν το αναδημιουργήσεις μπορείς να αφαιρέσεις τα στοιχεία που το κάνουν ξένο και να το κάνεις οικείο.

____________ (συνέχεια απάντησης) ____________

Με το παράδειγμα που έφερες ας πούμε off record πριν, με τον Νταλάρα στο «Πάγωσε η τσιμινιέρα»…πέρα ​​από το πρόσωπο του Νταλάρα – που έχει ένα νόημα να απονταλαροποιήσεις ένα τραγούδι για όλους τους προφανείς λόγους που κάνουν τόσο κόσμο να ακούει Νταλάρα και να ξινίζει τα μούτρα του, πολλά απ ‘αυτά τα τραγούδια που είναι και στην «Ψειριστική» διασκευασμένα, είχαν ένα επικό στοιχείο κοινωνικής διαμαρτυρίας που ταίριαζε με την εποχή τους, και που στο σήμερα φαίνεται λίγο παράτερο.

Δηλαδή η βασική ιδέα του τραγουδιού μπορεί να ήταν διαχρονική, αλλά ο τρόπος έκφρασης να ήταν περιορισμένος στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία που επίτασσε αυτή την εμψύχωση των μαζών, και την επική ενορχήστρωση, και τον επικό προταγματικό ηγετικό τρόπο που ερμηνευόταν ένα τραγούδι. Σήμερα υπάρχει μία απομυθοποίηση του “τέλους της ιστορίας” και “της τελικής νίκης”. Οι μάζες δεν ξεσηκώνονται ακούγοντας τον “ηγέτη πολιτικό” ή “τον ηγέτη καλλιτέχνη”. Έχει αρχίσει να υπάρχει ένας αναστοχασμός με αυτά τα πράγματα και ο κόσμος γυρνάει σε πιο συλλογικές, καθημερινές, ”από τα κάτω”, συνεργατικές λύσεις.

Σε όλα αυτά ταίριαζε μία ερμηνεία και μία απόδοση των τραγουδιών που να τα γειώνει πιο πολύ, και να τα φέρνει πιο κοντά στο πως θα τα εξέφραζε ο κάθε άνθρωπος – και όχι ο φωτισμένος πάνω στη σκηνή με τα μεγάφωνα στη διαπασών καλλιτέχνης. Νομίζουμε ότι κάτι τέτοιο έχει γίνει, ή τουλάχιστον έχουμε προσπαθήσει να κάνουμε και σε αυτά τα τραγούδια.  

Γ.Κ. – Έχει κάποιος από σας έμπνευση, έναν στίχο, ένα ριφάκι ή κάτι πιο ολοκληρωμένο, και το φέρνει στην μπάντα. Κατά πόσο υπάρχει μία φυσική αποδοχή, και κατά πόσο πράγματι μπορεί ατομικά να το προασπιστεί το κάθε μέλος έτσι ώστε να μπορεί όταν παιχτεί να αποτελεί ένα έργο ενιαίο ως προς την ουσία του, σε σχέση με την ερμηνεία και της απόδοση της μπάντας;

Μ.Ξ. – Αυτό δουλεύεται με τον καιρό, με τη μουσική και την ανθρώπινη τριβή των μελών μιας μπάντας και συνδέεται άμεσα με ένα χτίσιμο εμπιστοσύνης απέναντι σε αυτόν που φέρνει τη δομική μορφή ενός κομματιού. Μια ιδέα προκύπτει μέσα από μια διαδικασία πηγαίας έμπνευσης και συνδυασμό πολλών πραγμάτων, και πολλές φορές, ετερόκλιτων ερεθισμάτων. Όταν αυτή η αρχική ιδέα παρουσιάζεται σε τρίτους – που είναι τα μέλη της μπάντας – η υγιής αντιμετώπιση είναι η ενίσχυση αυτής της ιδέας και όχι η παραμόρφωσή της. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει η αρχική ιδέα να επικοινωνηθεί και να γίνει κατανοητή πλήρως και σε όλες της τις διαστάσεις, από όλους όσους θέλουν να τη διαμορφώσουν σαν ισότιμοι πλέον κοινωνοί της.

 Μεθυσμένα Ξωτικά

Γ.Κ. – Ο στίχος είναι δυνατός γιατί επιστρατεύει την απόλυτη τάση του πράγματος στην ουσία του · ή στην καταστροφή αυτής. Η φρασεολογία, απ’ την ίδια την ουσία του στίχου, πόσο απέχουν; Σε αυθυποβολή, «η επανάσταση αποδείχτηκε ένα όνειρο»;

Μ.Ξ. – Αυτά που γράφει κάποιος και δημοσιοποιώντας τα, τα επικοινωνεί με τους γύρω του – τα οποία λειτουργούν και προταγματικά – ίσως ο ίδιος να μην μπορεί πάντα να τα υλοποιήσει στον βαθμό που ελπίζει πως θα τα υλοποιήσουν αυτοί που θα γίνουν κοινωνοί τους. Αυτός είναι και ο στόχος στην τελική. Σίγουρα το κατά πόσο αυτά που λες τα κάνεις και πράξη στη ζωή σου, τους δίνει μια άλφα βαρύτητα.

Από κει και πέρα, υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να έζησαν με έναν τρόπο τελείως συμβατικό, αλλά να είπαν πράγματα που να ενέπνευσαν άλλους ανθρώπους να πάνε τα πράγματα πολύ παραπέρα, που ακόμα και οι ίδιοι δεν θα φαντάζονταν ποτέ. Αυτού του είδους τη προσφορά δεν μπορείς να την παραβλέψεις. Ούτε μπορεί κάποιος να ξέρει αν αυτοί οι “θεωρητικοί” που μπήκαν στην διαδικασία να δημοσιοποιήσουν κάποια πράγματα – που και αυτό είναι πράξη στη τελική – θα μπορούσαν οι ίδιοι και να τα υλοποιήσουν. Ο στόχος είναι να μας ξεπεράσουν στην πράξη, ασκώντας μας ακόμα και κριτική!

Γ.Κ. – «Ίσως να μην έχω και τ’ αρχίδια να το κάνω»;

Μ.Ξ. – Ναι υπάρχει κι αυτό, αλλά δε θα το βάλεις στη συνέντευξη γιατί είσαι πιο καλλιτέχνης..  (γέλια και πειράγματα)      Μεθυσμένα Ξωτικά

Γ.Κ. – Μια απ’ τις πρόσφατες ζωντανές εμφανίσεις σας ήταν πρόσφατα στο Μπραχάμι, στη πλατεία Αλ. Παναγούλη στα πλαίσια του 1 ου Καλλιτεχνικού Φεστιβάλ Palinodiae, τι σχέδια έχετε σαν μπάντα για το μέλλον και προσωπικά με τι άλλα μουσικά project ασχολείστε αυτό τον καιρό;  

Μ.Ξ. – Λοιπόν, ναι, μια απ’ τις πρόσφατες συναυλιακές εμπειρίες που είχαμε ήταν σε διοργάνωση του περιοδικού Παλινωδίαι, και ως συνέχεια αυτής της συνεργασίας γίνεται και αυτή η συνέντευξη. Ήταν μία πολύ ελπιδοφόρα διοργάνωση στη γειτονιά που έχουμε μεγαλώσει, η οποία όπως είναι και ο στόχος της ελπίζουμε να καθιερωθεί και να λειτουργήσει σαν πομπός επιρροής των πολιτιστικών δρώμενων της περιοχής μας και ευρύτερα. Ήταν πράγματι μία πολύ επιτυχημένη συναυλία, και σε όλα όμως τα επίπεδα διοργάνωση, καθώς εμπεριείχε εκθέσεις, θεατρικά δρώμενα, κουκλοθέατρα, γκραφίτι κλπ.

Όπως είπα και πριν, έτσι κι αλλιώς έχουμε στόχο να βγάλουμε δύο καινούρια τραγούδια σε 45άρι δισκάκι. Θεωρούμε ότι θα λειτουργήσει αρκετά αναζωογονητικά και για την μπάντα και για τον κόσμο που γουστάρει την μπάντα το ότι θα βγάλουμε καινούρια δικά μας τραγούδια μετά από αρκετό καιρό, μιας και η προηγούμενη δουλειά μας ήταν ένα πρόγραμμα με διασκευές. Αυτά τα δυο τραγούδια έχουν και το εξής χαρακτηριστικό: παραπέμπουν σε πιο παλιά μας κομμάτια. Παίζει και λίγο παλιμπαιδισμός. Το ένα μπορούμε να πούμε ότι πάει προς το «Ειρωνεία» και το άλλο προς το «Τσάο καφάο» για όσους γνωρίζουν – Γεροντοπάνκ δηλαδή.. (γέλια)

Προφανώς θα μας βάλει στην ευχάριστη διαδικασία να ξαναβγούμε στον δρόμο, ανάλογα με τις δυνατότητες που έχουμε σαν αυτοοργανωμένο εγχείρημα – τις οικονομικές, τις χρονικές κλπ. Θεωρούμε ότι αυτό δεν είναι μόνο στο χέρι μας και στη δική μας όρεξη, είναι και λίγο συνειδητή επιλογή, σε μία περίοδο που υπάρχει ανάγκη από ανθρώπους που εκφράζονται, επικοινωνούν, και που συνεχίζουν να τραβάνε αυτό το νήμα της δημιουργίας να παραμένουν δραστήριοι και να δημιουργούν εστίες αντίστασης και έκφρασης.

Ατομικά ασχολούμαστε με διάφορα, και όχι αποκλειστικά μουσικά έργα. Τα βίντεο που κατά καιρούς φτιάχνουμε για να πλαισιώσουμε τα κομμάτια μας με ένα οπτικοακουστικό τρόπο, οι φωτογραφίες, τα γραφιστικά, τα ηχοληπτικά, σε όλα αυτά έχουμε άμεση σχέση, οπότε κάποιοι από εμάς ασχολούμαστε και με αυτό το κομμάτι. Κάποιοι από την μπάντα ασχολούνται με κινηματογράφο και ταινίες μικρού μήκους. Σε μουσικό επίπεδο δεν παίζουμε μόνο με τα Μεθυσμένα Ξωτικά, είμαστε μουσικά δραστήριοι και ετοιμάζουμε ο καθένας διάφορα πράγματα είτε σε παρόμοια μουσικά μονοπάτια με τα Ξωτικά είτε σε τελείως διαφορετικά.  

Ως Μεθυσμένα Ξωτικά όλες αυτές τις μορφές έκφρασης που ο καθένας από μας τρέχει παράλληλα με την μπάντα και θεωρούμε ότι έχουν νόημα να επικοινωνηθούν με τον κόσμο και να συντελέσουν κι αυτά βάζοντας ένα λιθαράκι στο πολιτιστικό υλικό που μαγειρεύεται στην εποχή μας, θα τους δίνουμε βήμα μέσα απ ‘τα διαδικτυακά εργαλεία που έχουμε και ενημερώνοντας γενικά και εμείς αλλά και οι φίλοι της μπάντας.    

Γ.Κ. – Ευχαριστούμε για τη συνέντευξη!

 Μ.Ξ. – Κι εμείς ευχαριστούμε την ομάδα του Παλινωδίαι. Με την σκέψη όλα αυτά που συζητήσαμε στο άμεσο μέλλον να ενισχυθούν από ομάδες σαν τη δική σας και να δούμε καινούρια πράγματα να ξεπηδάνε και στις γειτονιές και στο κέντρο, με νέες λογικές απαγκιστρωμένες από παρελθοντολογισμούς, από πράγματα που πάνε σε μια πεπατημένη και προτείνοντας νέους τρόπους επικοινωνίας και απάντησης σε όλα τα ζητήματα που τίθενται σήμερα τόσο στη τέχνη όσο και γενικά. 

Μεθυσμένα Ξωτικά

Διαβάστε περισσότερες συνεντεύξεις εδώ!

Μεθυσμένα Ξωτικά στο facebook

Επίσημη σελίδα «Μεθυσμένα Ξωτικά»

Περιοδικό Palinodiae στο facebook

Επικοινωνία με το περιοδικό: Info@Palinodiae[dot]com

Facebook Comments

Αναζήτηση

Σχετικά Άρθρα

Το γυμνό του Jules De Bruycker

Το γυμνό του Jules De Bruycker

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΥΔΑΚΗ Τα γυμνά του Βέλγου ζωγράφου και χαράκτη Jules De Bruycker καλύπτουν την περίοδο της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης, περίπου από το 1925 ως το 1940, όταν και αρχίζει...

Γλώσσα Σελίδας:

  • Greek
  • English

Κοινωνική Ιστορία

Κοινωνική Ιστορία