Πρόσφατα

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #03 με θέμα «Χαμόγελο»
1 Comment  

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #03 με θέμα «Χαμόγελο»

Ο τρίτος Ελεύθερος Διαγωνισμός Φωτογραφίας #03 του περιοδικού Palinodiae με θέμα «Xαμόγελο» έφτασε στο τέλος του. Ευχαριστούμε όλους όσους συμμετείχαν και με το τρόπο τους στήριξαν αυτή τη καλλιτεχνική διαδικασία....
Λογοτεχνία Show author Palinodiae

Πάμπλο Νερούδα – Χωρίς καμμιάν ελπίδα τραγούδι

Gabriela Bodin

Artwork: Gabriela Bodin

 

Αναδύεται η θύμηση σου από τη νύχτα που με στεγάζει.
Το ποτάμι αδειάζει στη θάλασσα τον επίμονο θρήνο του.

Έρμος σαν τους μόλους -εγώ- του λιμανιού το χάραμα.
Καιρός να φεύγω τώρα, παρατημένος, έρμος.

Στην καρδιά μου βρέχει ανθώνες κρυσταλλιασμένους.
Λάκκε εσύ που θάβεις ανθοστήλες,
γούβα εσύ που χαύεις τα ναυάγια!

Σ’ εσένα μέσα εδώ σωριάστηκαν των πολέμων
τα κλέη και τα λάφυρα.
Κι από σένα, πάλι, εδώ ανοίξαν φτερά
τα πουλιά των ασμάτων.

Τα ροκάνιζες όλα και τα ρούφαγες
όπως του πελάγου η μακρότης.
Όπως η θάλασσα, όπως ο χρόνος.
Όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Ήταν η ώρα η ιλαρή
με τα αιφνίδια σκιρτήματα και τα φιλιά.
Η ώρα με τα σκιρτήματα που φλέγονταν σαν φάροι.

Οι φόβοι και οι δισταγμοί του τιμονιέρη,
η φούρια του τυφλού βουτηχτή,
οι μεθυσμένοι στροβιλισμοί του έρωτα,
όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Στην ανταρίτσα του γιαλού λαβωμένη η ψυχή μου πέταγε
σαν δίχως μπούσουλα εξερευνητής.
Όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Στον πόνο έκανες πίσω,
στον πόθο γαντζωνόσουν με λαχτάρα,
κι η θλίψη μετά σε κατελούσε,
όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Έκανα τα μακρά τείχη της σκιάς να υποχωρούν,
τα απώθησα,
και διάβηκα το σύνορο του πόθου και της πράξης.

Ω σάρκα, σάρκα δικιά μου, γυναίκα που αγάπησα κι έχασα,
εσένα, αυτή την ώρα την υγρή, καλώ και τραγουδάω.

Σαν αμφορέας φύλαγες μέσα σου την ακένωτη τρυφερότητα
και η ακένωτη λήθη σε τσάκισε κάτω σαν αμφορέα.

Ήταν τότε η μαύρη, η κατάμαυρη μοναξιά των νησιών
όπου, γυναίκα εσύ των ερώτων,
με υποδέχτηκε η αγκαλιά σου.

Ήμουν τότε ο πεινών και ο διψών,
και εσύ ήσουν ο καρπός μου.
Ήμουν τότε ξεπεσμός και χαλάσματα,
και εσύ ήσουν το θαύμα.

Ω εσύ γυναίκα, πώς μπόρεσες -δεν ξέρω-
να με κρατήσεις
στης ψυχής σου τη χώρα, στο σταυροδρόμι εκεί
της αγκαλιάς σου!

Ο πόθος που με σέρνει σε σένα ήτανε φόβος
και τρόμος και αλάφιασμα,
ήταν αλλοιστράτισμα της ψυχής και μεθύσι,
ήταν τυραννία μαζί και λαχτάρα.

Κοιμητήριο των φιλιών,
ακόμα καίνε τα λυχνάρια στους τάφους σου,
κι ακόμα φέγγουν οι ρώγες που ΄ρχονται
και τις τσιμπολογούνε τα πουλιά.

Ω εσύ το στόμα το καταδαγκωμένο,
ω εσείς τα μέλη τα φιλημένα παντού,
ω εσείς τα λιμασμένα δόντια,
ω εσείς τα σώματα τα συμπεπλεγμένα!

Ω εσύ τρελό ρήμα συνδετικό
της ελπίδας και του εγχειρήματος,
εκεί όπου μας δένουν και μαζί μας γεμίζουν απόγνωση.

Και η τρυφεράδα έρχεται και φουσκώνει σαν το προζύμι.
Και μετά έρχεται ο λόγος και ανατέλλει από τα χείλη σου.

Και ήταν αυτή η ειμαρμένη μου,
και εκεί ταξίδεψε ο πόθος μου,
και εκεί κατέπεσε ο πόθος μου,
όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Λάκκε εσύ που θάβεις ανθοστήλες,
μέσα σου πέφτουν τα πάντα και θάβονται
και ο πόνος όλος από σενα πηγάζει κύματα-κύματα!

Από πτώση σε πτώση σπαρτάραγες κι ετραγούδαγες.
Όρθια, σαν το ναύτη, στου καραβιού την πλώρη.

Και άνθιζες με τα τραγούδια, και ελύγαγες με τις σπηλιάδες.
Λάκκε εσύ που θάβεις ανθόστηλες,
πηγάδι ορθάνοιχτο που χάσκει ερεβώδες.

Χλωμός εγώ και τυφλός βουτηχτής, άτυχος σημαδόρος,
δίχως μπούσουλα εξερευνητής,
όλα μέσα σου έγιναν καραβιών σκέλεθρα!

Καιρός να φεύγω τώρα, ώρα σκληρή, κρυσταλλιασμένη
όπου απαντάς τη νύχτα σε όλα τα δρομολόγια.

Ο βασιλικός του πελάγου ζωστήρας σφίγγει ολούθε τις ακτές.
Βγαίνουμε παγωμένα αστέρια και αποδημούν μαύρα πουλιά.

Έρμος σαν τους μόλους -εγώ- του λιμανιού το χάραμα.
Και μόνο των ίσκιων το φρικίασμα
κουλουριάζεται πάνω στα χέρια μου.

Πέρα απ’ τα πάντα. Πέρα απ’ τα πάντα.
Καιρός να φεύγω τώρα. Παρατημένος. Έρμος.

 

Από το «Pablo Neruda Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα»
Εκδόσεις τυπωθήτω – λάλον ύδωρ, 2005 | Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής
Μεταγλώττιση σε μονοτονικό: Palinodiae

 

Facebook Comments

Αναζήτηση

Σχετικά Άρθρα

No related posts
Το γυμνό του Jules De Bruycker

Το γυμνό του Jules De Bruycker

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΥΔΑΚΗ Τα γυμνά του Βέλγου ζωγράφου και χαράκτη Jules De Bruycker καλύπτουν την περίοδο της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης, περίπου από το 1925 ως το 1940, όταν και αρχίζει...

Γλώσσα Σελίδας:

  • Greek
  • English

Κοινωνική Ιστορία

Κοινωνική Ιστορία