Πρόσφατα

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #04 με θέμα «Η μοναξιά»

Νικήτριες Φωτογραφίες του Διαγωνισμού #04 με θέμα «Η μοναξιά»

  «Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή» | Ολοκληρώθηκε με μεγάλη συμμετοχή ο τέταρτος Ελεύθερος Διαγωνισμός Φωτογραφίας #04 του περιοδικού Palinodiae με θέμα «Η Μοναξιά». Ευχαριστούμε όλους όσους συμμετείχαν και με τον τρόπο τους στήριξαν...
Λογοτεχνία Show author Palinodiae

Πωλ Αρέν – Η Πρωτοχρονιά του Νέγρου

Theodore Gericault

Artwork: Theodore Gericault

 

Ο ήλιος δεν είχε φανεί τούτο το πρωινό, ούτε το προηγούμενο, ούτε και κανένα άλλο πρωινό, όλες τις μελαγχολικές τούτες μέρες, ενός ακόμη πιο μελαγχολικού τέλους του χρόνου. Ένας ήλιος γκρίζος σ’ έναν πιο γκρίζο και μουντό ουρανό. Από το φουσκωμένο Σηκουάνα, που τα κιτρινισμένα νερά του παράσερναν θάμνους και πλημμύριζαν υδατοφράχτες και αποβάθρες, αναδύονταν μία ομίχλη που τον έκανε να φαντάζει ακόμη πιο πλατύς, μια πυκνή ομίχλη – σκιά και φάντασμα του ποταμού – που υπερπηδώντας το περίφραγμα νότιζε τα σπίτια με τ’ απαλά της κύματα και γιόμιζε με μελαγχολία τις χαρούμενες μικρές προθήκες.

Η προκυμαία ήταν έρημη, μονάχα κάποιος νέγρος στεκόταν ακίνητος μπροστά σε μια βιτρίνα και κοίταζε κάτι μικροσκοπικές σέρρες με κάτι ακόμη πιο μικροσκοπικά φυτά, που με τις αιχμηρές τους άκρες και τους ελικοειδείς κορμούς τους φάνταζαν μικρογραφία τροπικού τοπίου. Με τα παιδιάστικα μάτια του, όπου η ξενιτιά είχε σταλάξει τόση θλίψη, ο κακόμοιρος γερο νέγρος, τουρτουρίζοντας από το κρύο φανταζόταν πως έβλεπε ανάμεσα από τα φύλλα του καχεκτικού κάκτου και τις ραχητικής αλόης τους ανάλαφρους λόφους κάποιας όασης της πατρίδας του να αχνοφαίνεται σε κάποιον μακρινό αντικατοπτρισμό και την απέραντη κοιλάδα να τελειώνει κει κάτω στον ορίζοντα σε μια λευκή γραμμή, που ‘ρχονταν σε τέλεια αντίθεση με το βαθύ γαλάζιο ουρανό.

Έμεινε κει ώρα πολλή, σαν σε έκσταση, ο κακόμοιρος ο νέγρος, ύστερα απομακρύνθηκε λιγάκι, για να σταθεί και πάλι σε κάποιαν άλλη βιτρίνα, όπου πίσω από το γυαλιστερό πλέγμα των μεγάλων κλουβιών πετούσαν και ξεφώνιζαν χαρούμενα κάθε είδος πολύχρωμα πουλιά, που πάνω στις φτερούγες τους ήταν χαραγμένη η χαρά κάποιας ηλιόλουστης χώρας.

Εδώ ο νέγρος μελαγχόλησε: — Πουλιά, αδέρφια μου, έμοιαζε να λέει, ποιό να ‘ναι άραγε το μυστικό σας, που σας κάνει να ζείτε έτσι χαρούμενα κι ευτυχισμένα σε τόσο κρύα κλίματα; Κι εγώ προσπάθησα να ντυθώ σαν κι εσάς, με το μπλε σακάκι μου, το κόκκινο γιλέκο μου, την κίτρινη γραβάτα μου, αλλά, αλίμονο, δε φτάνει μόνο η λάμψη των ζωηρών χρωμάτων για να νιώσω λίγη ζεστασιά…

Ξαφνικά ο γέρος χτύπησε τις παλάμες του στο μέτωπο του και το πρόσωπό του φωτίστηκε από ένα χαμόγελο. Μια καταπληκτική είδηση ήταν η αιτία της ικανοποίησης αλλά και της έκπληξης του· Πίσω από το τζάμι της βιτρίνας κρεμόταν μία πινακίδα που έγραφε: «Ή λ ι ο ς  γ ι α  π α π α γ ά λ ο υ ς». Ήλιος για παπαγάλους; αναρωτήθηκε. Έτσι εξηγούνται όλα, μονολόγησε ο νέγρος. Διάβολε, τούτο ήταν το μυστικό !… Ήλιος για παπαγάλους !… Να, λοιπόν, γιατί μπορούν και ζουν οι παπαγάλοι στο Παρίσι. Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία !… Το δίχως άλλο θα ‘ναι ήλιος σε ράβδους, σαν εκείνες τις χρυσές ράβδους που τ’ απογεύματα του καλοκαιριού ξεγλιστρούν μες στα σπίτια από τα κακοκλεισμένα παντζούρια κι οι άνθρωποι τις μαζεύουν και τις κόβουν σε μικρά κομμάτια. Ήλιος για παπαγάλους λοιπόν. Ίσως μάλιστα να τις πουλούν και σε μπουκάλια. Γι’ αυτό είναι μια χαρά οι φιλαράκοι. Αφού όμως κάνει καλό στους παπαγάλους, γιατί να μην κάνει καλό και στους νέγρους; Και γιομάτος υπερηφάνεια για την ανακάλυψη του, αφού πρώτα έψαξε τις τσέπες του, μπήκε στο μαγαζί.

—«Ήλιο , παρακαλώ κερία, πέντε ντεκάρες ήλιο για καημένο μαύρο…» μουρμούρισε ακαταλαβίστικα στην κυρία του καταστήματος κι εκείνη, χωρίς φυσικά να φαντάζεται τί προσδοκίες είχε ο νέγρος, του γέμισε, σ’ αντάλλαγμα για τα χρήματα που της έδωσε, ένα μεγάλο χάρτινο χωνί, μαύρα γυαλιστερά σπόρια.

Ο νέγρος έφυγε ακτινοβολώντας από χαρά, ζεσταμένος πια, κουβαλώντας πέντε δεκάρες ήλιο μέσα σ’ ένα γκρίζο χάρτινο χωνί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, επειδή η ομίχλη είχε διαλυθεί, μια ακτίδα ήλιου τρεμόλαμψε σ’ ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού, που φάνηκε ανάμεσα από τα μολυβένια σύννεφα.

Κι εγώ δεν είχα το θάρρος – γιατί δεν πρέπει ν’ αφαιρούμε την ψευδαίσθηση από κανένα – δεν είχα το θάρρος να του πω ότι αυτό που είχε αγοράσει για τη δική του Πρωτοχρονιά ο γέρο – νέγρος δεν ήταν παρά λίγα γραμμάρια σπόροι ηλιοτρόπιου, φυτό που κοινώς ονομάζεται  ή λ ι ο ς  και που οι ηλικιωμένες κυρίες συνηθίζουν να δίνουν στα παπαγαλάκια τους για λιχουδιά.

 

Μετάφραση Καίτη Κάστρο. Αντλήθηκε από το περιοδικό Νέα Εστία, τχ. 1116, έτος 1974

Facebook Comments

Αναζήτηση

Σχετικά Άρθρα

No related posts
Το γυμνό του Jules De Bruycker

Το γυμνό του Jules De Bruycker

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΛΥΔΑΚΗ Τα γυμνά του Βέλγου ζωγράφου και χαράκτη Jules De Bruycker καλύπτουν την περίοδο της καλλιτεχνικής του ωρίμανσης, περίπου από το 1925 ως το 1940, όταν και αρχίζει...

Γλώσσα Σελίδας:

  • Greek
  • English

Κοινωνική Ιστορία

Κοινωνική Ιστορία